Dinsdag 30 december

Vandaag is het 30 december. De dag vóór oud en nieuw. Voor veel mensen gewoon een datum, maar voor mij voelt het als een soort tussenruimte — alsof ik met één voet nog in het geheim sta en met de andere al bijna in het moment dat alles openbaar wordt.

Morgen komen we met de vriendengroep bij elkaar. Een avond waar ik normaal gesproken vooral naar uitkijk vanwege de gezelligheid, maar dit keer hangt er iets extra’s in de lucht. Misschien zijn er al mensen aan het speculeren. Misschien blijven blikken nét iets langer hangen. Ik zou het zo graag aan iedereen willen vertellen, maar ik wacht nog even. Nog anderhalve week!.

Wat het extra bijzonder maakt: zes jaar geleden onthulden Jaimy en ik tijdens oud en nieuw óók een geheim. Toen vertelden we dat we een kindje verwachtten. Dat was een geheim dat we wél deelden, bewust en vol blijdschap. Nu sta ik opnieuw op datzelfde punt in het jaar, met een ander soort geheim. Net zo groot, net zo spannend, maar nog even alleen van ons.

Het geheim bewaren wordt steeds lastiger. Vooral als iemand er morgen over zou beginnen en iedereen ineens onze kant op kijkt. Dan moet ik mezelf echt dwingen om normaal te blijven. Terwijl ik weet: een dag later, om 11 over zes, staat mijn naam online. En dan zullen er vast mensen zijn die denken: zie je wel… hij wordt het.

Alsof het allemaal niet spannend genoeg was, stuurde Thijs mij vandaag een foto van de poster. Vierhonderd exemplaren gedrukt. Zwart op wit met mijn naam. Dat moment kwam echt even binnen. Zo tastbaar ineens. Niet meer alleen een idee of een geheim, maar iets wat straks overal te zien is.

Nog even. Nog een paar nachten slapen. Het voelt spannend, bijzonder en vooral heel onwerkelijk. Maar dit wachten hoort erbij. En juist dat maakt dit moment zo waardevol.