Zondag 14 december

Met kerst ging ik naar het kasteel, waar een Silent Disco was. Zo’n moment waarop iedereen in z’n eigen bubbel danst, maar je elkaar toch ineens tegenkomt. Ik stond naast Laura Hassing en vroeg luchtig: “Hé, hoe is het?” “Goed,” zei ze, “en met jou?”
Met een heel enthousiaste blik antwoordde ik “ook goed” en nog voordat ik verder kon praten, keek ze me strak aan en vroeg ineens: “Word jij Prins?”

Zo direct dat het voelde alsof ze het 100% zeker wist.

Ik ontkende meteen. “Nee joh,” zei ik. “Met twee kinderen… denk je echt dat mij dat zou lukken?” Ze keek me rustig aan en zei zonder twijfel: “Ja, dat denk ik.”

Ik probeerde het nog weg te lachen, zei dat ik niet wist wat dat allemaal zou kosten en dat het vast niet zou gebeuren, maar ze bleef erbij. Ze vertelde dat meerdere mensen het er al over hadden gehad. Dat maakte het moment nóg spannender. Waar kwam dat vandaan? Wie had dat zaadje geplant?

Daar stond ik dan, midden in een Silent Disco, met mijn geheim veilig opgeborgen, maar met een hoofd vol vragen en een hart dat ineens een stuk sneller klopte. Weer zo’n moment dat me bijblijft en dat absoluut een plekje in het dagboek verdient.