Zondag 21 september 2025

Vandaag kwamen pap (Ben) en Marion bij ons eten. Terwijl de kinderen boven druk aan het spelen waren, zette ik heel subtiel het Prinsenkunstwerkje in het midden van de tafel, zonder één woord uitleg. Marion had het meteen door, haar gezicht lichtte al op. Pap had een paar seconden extra nodig, maar toen het kwartje viel, was zijn reactie minstens zo enthousiast.

Hij begon meteen te vertellen over de “jongste Pötter”. Dat was ik, geboren in Puth op de donderdag voor carnaval. En hij moest lachen toen hij eraan dacht hoe de vereniging, de Pötters, op carnavalsmaandag bij mijn ouders op de stoep stond om ons te feliciteren. Een mooi stukje geschiedenis dat ineens weer helemaal tot leven kwam.

Later die avond, toen pap en Marion vertrokken, zei hij zachtjes tegen me: “Ik sta achter je keuze.” Zo simpel, zo warm en precies wat ik op dat moment nodig had.