Dagboek van een Prins

Dinsdag 30 december

Vandaag is het 30 december. De dag vóór oud en nieuw. Voor veel mensen gewoon een datum, maar voor mij voelt het als een soort tussenruimte — alsof ik met één voet nog in het geheim sta en met de andere al bijna in het moment dat alles openbaar wordt.

Morgen komen we met de vriendengroep bij elkaar. Een avond waar ik normaal gesproken vooral naar uitkijk vanwege de gezelligheid, maar dit keer hangt er iets extra’s in de lucht. Misschien zijn er al mensen aan het speculeren. Misschien blijven blikken nét iets langer hangen. Ik zou het zo graag aan iedereen willen vertellen, maar ik wacht nog even. Nog anderhalve week!.

Wat het extra bijzonder maakt: zes jaar geleden onthulden Jaimy en ik tijdens oud en nieuw óók een geheim. Toen vertelden we dat we een kindje verwachtten. Dat was een geheim dat we wél deelden, bewust en vol blijdschap. Nu sta ik opnieuw op datzelfde punt in het jaar, met een ander soort geheim. Net zo groot, net zo spannend, maar nog even alleen van ons.

Het geheim bewaren wordt steeds lastiger. Vooral als iemand er morgen over zou beginnen en iedereen ineens onze kant op kijkt. Dan moet ik mezelf echt dwingen om normaal te blijven. Terwijl ik weet: een dag later, om 11 over zes, staat mijn naam online. En dan zullen er vast mensen zijn die denken: zie je wel… hij wordt het.

Alsof het allemaal niet spannend genoeg was, stuurde Thijs mij vandaag een foto van de poster. Vierhonderd exemplaren gedrukt. Zwart op wit met mijn naam. Dat moment kwam echt even binnen. Zo tastbaar ineens. Niet meer alleen een idee of een geheim, maar iets wat straks overal te zien is.

Nog even. Nog een paar nachten slapen. Het voelt spannend, bijzonder en vooral heel onwerkelijk. Maar dit wachten hoort erbij. En juist dat maakt dit moment zo waardevol.

Zondag 14 december

Met kerst ging ik naar het kasteel, waar een Silent Disco was. Zo’n moment waarop iedereen in z’n eigen bubbel danst, maar je elkaar toch ineens tegenkomt. Ik stond naast Laura Hassing en vroeg luchtig: “Hé, hoe is het?” “Goed,” zei ze, “en met jou?”
Met een heel enthousiaste blik antwoordde ik “ook goed” en nog voordat ik verder kon praten, keek ze me strak aan en vroeg ineens: “Word jij Prins?”

Zo direct dat het voelde alsof ze het 100% zeker wist.

Ik ontkende meteen. “Nee joh,” zei ik. “Met twee kinderen… denk je echt dat mij dat zou lukken?” Ze keek me rustig aan en zei zonder twijfel: “Ja, dat denk ik.”

Ik probeerde het nog weg te lachen, zei dat ik niet wist wat dat allemaal zou kosten en dat het vast niet zou gebeuren, maar ze bleef erbij. Ze vertelde dat meerdere mensen het er al over hadden gehad. Dat maakte het moment nóg spannender. Waar kwam dat vandaan? Wie had dat zaadje geplant?

Daar stond ik dan, midden in een Silent Disco, met mijn geheim veilig opgeborgen, maar met een hoofd vol vragen en een hart dat ineens een stuk sneller klopte. Weer zo’n moment dat me bijblijft en dat absoluut een plekje in het dagboek verdient.

Dinsdag 9 december 2025

Op dinsdag 9 december was het zover: de grote foto dag bij fotograaf Vroemen op de Kouvenderstraat Hoensbroek. We hadden van tevoren afgesproken waar ik mijn auto kon parkeren, zodat we stiekem de spullen uit mijn kofferbak in Thijs’ auto konden overladen. Een soort mini-operatie in het geheim, precies zoals alles de laatste tijd voelt.

Samen reden we naar de fotograaf, waar ik met mijn capuchon diep over mijn hoofd naar binnen moest lopen. Niemand mocht me herkennen. Het voelde een beetje alsof ik een beroemdheid in incognito was, maar dan met véél minder glamour en iets meer spanning.

Eenmaal binnen kwam hét moment. Voor het eerst mocht ik mijn complete pak aantrekken. Nou ja, bijna compleet, de schoenen hadden we nog niet opgehaald. Dat deed niets af aan het gevoel. Toen ik daar stond, volledig in kostuum en de scepter voor het eerst in mijn hand had, overviel het me een beetje. Het voelde magisch, statig… bijna alsof ik in een andere rol stapte. Een rol die steeds echter wordt.

Na een paar foto’s waren we klaar. Heel professioneel allemaal, maar ik moest van binnen echt mijn lach inhouden om hoe onwerkelijk het voelde. Nu begint het lange wachten: pas na kerst krijg ik het eindresultaat te zien. Ik ben zó benieuwd. Dit wordt er eentje voor in de geschiedenisboeken van mijn eigen leven.

maandag 8 december 2025

Het interview voor d’r Uul. Marcel was hier voor het interview af te nemen omdat onze carnavalsgroep VV Noeijt Gedag vorig jaar 11 jaar bestond. Op een gegeven moment zegt hij “zoveel mannen in jullie groep en niemand die Sjtadsprins is geweest?” We zaten aan de tafel met vier personen die van mijn geheim afwisten. Niemand durfde elkaar aan te kijken. We hebben er overheen gepraat. Ik zei “ik weet niet of iemand die ambitie heeft”. Iedereen kreeg het Spaans benauwd. Erna begon hij nog over of we nog iemand wisten voor het theaterstuk voor een rol bij de proclamatie.

Dinsdag 2 december 2025

Vandaag moest ik weer het pak en de jas passen om te checken of alles nu echt goed vermaakt was. Maar dit keer was ik er niet alleen, Jaimy was erbij, mijn moeder Maria én mijn schoonmoeder Nicolle. Een complete entourage dus.

Toen ik het kostuum aantrok en naar buiten liep, was hun reactie eigenlijk het leukste van de hele afspraak. Drie stralende gezichten die me bekeken alsof ik zo van het podium kwam. Ze glunderden van trots en ik moest er stiekem een beetje om lachen. Het voelde bijna alsof ik een mini-première had.

Alles zat gelukkig goed, maar het allerbeste was gewoon dat gezellige, vrolijke moment met z’n allen.

Maandag 24 november 2025

 Gisteren was opnieuw een bijzonder moment. In Amicitia was de dameszitting, waar Jaimy naartoe was gegaan. Vanaf drie uur mochten de mannen erbij komen, dus ik ging samen met overbuurman Rico. Bij binnenkomst riepen de buren meteen: “Daar komen de twee Prinsen!” Tijdens het damesontbijt was er al veel gespeculeerd over wie de nieuwe Prins zou worden, en volgens hen kon het alleen Rico of ik zijn. Later sprak Josianne me scherp aan met de vraag: “Wat doe jij hier?” gevolgd door: “Word jij de nieuwe Prins?” In haar blik zag ik dat ze het eigenlijk al zeker dacht te weten. Ik blufte even met een “ja”, om het daarna te relativeren.

Ondertussen vond ik het ook echt leuk om de carnavalsvereniging weer te zien, het CCH met de Sjtadsprins. Thijs keek me een paar keer aan en gaf voorzichtig een kleine knipoog. Dat voelde bijzonder, juist omdat ik het geheim ken en weet dat ik binnenkort zelf daar sta in vol ornaat, mét de Prinsensteek op. Het wordt alleen steeds spannender om in het hol van de leeuw te staan; iedereen zit er volledig in en ik blijf verdacht. Ik ben blij als december eraan komt, wanneer het eindelijk een rustige carnavalsmaand wordt zonder evenementen.

Maandag 17 november 2025

Afgelopen week hadden we Anoek uitgenodigd, omdat we haar stiekem wilden betrekken bij het complot rondom de nieuwjaarsborrel — die natuurlijk precies in hetzelfde weekend valt als de proclamatie. We hadden iemand nodig uit de vriendengroep die met ons kon meedenken, en zij was daar perfect voor.

Toen we het haar vertelden, was haar reactie goud waard. Ze stond gewoon te shaken van enthousiasme. Ze vond het superleuk én heel bijzonder dat we haar hierbij betrekken. Ze zei zelfs dat ze zich echt vereerd voelt dat ze dit van zo dichtbij mag meemaken.

Een klein momentje, maar wát een geslaagd en speciaal moment was het!

Vrijdag 7 november 2025

Vanavond hadden we een straatborrel, want om precies 00.00 uur was Rico (Snijkers) jarig. Op het moment suprême zette Michiel (Stassen) meteen “Lang zal ze leven” aan, en de hele straat zong vrolijk mee. Daarna klonk ineens “Prins in de Straot”, en Sanne begon vol overtuiging naar mij te wijzen en mee te zingen. Ze was er heilig van overtuigd dat ík het zou worden.

Welke reactie ik precies gaf? Geen idee, die herinnering is tactisch verdwenen. Hopelijk heb ik me in ieder geval niet verraden.

Zondag 21 september 2025

Vandaag kwamen pap (Ben) en Marion bij ons eten. Terwijl de kinderen boven druk aan het spelen waren, zette ik heel subtiel het Prinsenkunstwerkje in het midden van de tafel, zonder één woord uitleg. Marion had het meteen door, haar gezicht lichtte al op. Pap had een paar seconden extra nodig, maar toen het kwartje viel, was zijn reactie minstens zo enthousiast.

Hij begon meteen te vertellen over de “jongste Pötter”. Dat was ik, geboren in Puth op de donderdag voor carnaval. En hij moest lachen toen hij eraan dacht hoe de vereniging, de Pötters, op carnavalsmaandag bij mijn ouders op de stoep stond om ons te feliciteren. Een mooi stukje geschiedenis dat ineens weer helemaal tot leven kwam.

Later die avond, toen pap en Marion vertrokken, zei hij zachtjes tegen me: “Ik sta achter je keuze.” Zo simpel, zo warm en precies wat ik op dat moment nodig had.

Dinsdag 16 september 2026
Vanavond om 18:00 uur bij Roel Lendi geweest, de leverancier van het rokkostuum. Via de achteringang naar binnen geslopen, zodat niemand me zou zien, het moet tenslotte geheim blijven dat ik de nieuwe Sjtadsprins word. Roel, zelf ook Oud-prins, gaf eerst een korte uitleg over de traditie en de betekenis van de verschillende elementen van het Prinsenpak en hoe andere verenigingen dat aanpakken. Daarna gaan passen: het pak zat meteen voor zo’n 90% goed. Alleen de broek moet nog iets korter. Mooi moment om mezelf in het Prinsenpak te zien, jammer dat er niemand bij was – maar ik heb natuurlijk wel een foto gemaakt voor de kleine kring die al op de hoogte is.

Dinsdag 2 september 2025
Op NPO de documentaire gekeken “het geheim van carnaval”. Dat gaat over iemand die Prins wordt in het Gelderse Groesbeek. Dit was leuk om dat te zien. Bij de scène waarbij de Prins voor het eerst het podium op moest kreeg ik toch weer een kriebel in mijn buik en voelde ik de zenuwen. Nog 3 maanden!

Dinsdag 21 augustus 2025
Vandaag stuurde Thijs me het nummer van Roel Lendi door, met de boodschap dat hij me binnenkort gaat bellen om een afspraak te maken voor het opmeten van het pak. Op dat moment voelde het ineens allemaal nóg echter worden. Het begint nu echt vorm te krijgen en wow, wat blijft het spannend!

Woensdag 23 juli 2025
De dag na Lowen zijn verjaardag. Mama (Maria) en oma (92 jaar en bij de tijd) wilden nog koffie komen drinken bij ons ‘s avonds. Oma bleef een paar nachten bij mama slapen zodat ze samen naar de verjaardag van Lowen konden komen de zondag voor de verjaardag. Daarna wilden ze alsnog een avond langskomen. Tijdens een verjaardag vertel je elkaar immers weinig omdat je druk met de verjaardag bezig bent. Zodra de kinderen in bed lagen en we rustig zaten te kletsen zag ik kans op ze het grote geheim te vertellen. Afgelopen carnaval heb ik van Bert, de vader van Anoek (een hele goede vriendin van ons), een kunstwerkje gekregen in het thema van carnaval als bedankje. Het is een torentje met op de top een hoofd van een Prins in de vorm van een pinguïn. Onder het hoofd zijn allerlei vierkantjes in de kleuren rood, geel, groen zichtbaar. Ik heb dit kunstwerkje midden op tafel gezet op een random moment. Verbaasd keken mama en oma ernaar en begonnen zich af te vragen waarom ik dit op tafel zette. Ik begon te vragen “wat is dit”? En bleef erop doorvragen “wat zien jullie hierin”? Waarop oma opeens zegt “Prins carnaval, wordt jij Prins?” Waarop mama mij glunderend aankijkt. Ik zeg ja, ik wordt Prins carnaval! Mama straalt en zegt dat ze het hartstikke leuk vindt en trots op me is. Het uur volgend hebben we alle details besproken.

Maandag 23 juni 2025
Vandaag zijn we met het gezin vertrokken richting Italië. Toscane lag nog ver weg, maar de sfeer zat er al in. En ergens onderweg reden we voorbij Kerpen. Het was maar een bordje langs de weg, maar voor ons betekende het meteen iets heel anders.
We keken elkaar even aan, heel kort, zo’n blik die zegt: het is bijna weer zover. Het komende carnavalsseizoen schoof zomaar onze gedachten binnen. De herinneringen, de spanning, de voorpret… het voelde als een kleine elektrische vonk tussen ons. We noemden het even voorzichtig, half fluisterend, want achterin zaten de kinderen en die hoefden nog niet alles mee te krijgen. Maar alleen al dat kleine moment was genoeg om die bekende kriebels weer te voelen.
Grappig hoe een simpel plaatsnaambordje op de route naar Toscane je ineens terug kan brengen naar iets wat zoveel plezier en energie geeft. En dat maakte de rit vandaag net even leuker.

vrijdag 20 juni 2025
Vandaag zo’n onverwacht momentje. In de Silent Disco op Pinkpop kwam ik Thijs tegen. Tussen al die dansende mensen en de koptelefoons die iedereen in zijn eigen wereld zetten, kruisten onze blikken ineens. Hij keek me aan, ik keek terug. Een seconde die langer voelde dan hij duurde.
Ik zag dat hij met zijn vriendin was, dus we konden niet echt contact maken. Maar juist dat maakte het moment bijna nog spannender, een soort stille verstandhouding, alsof alleen wij wisten dat er iets gebeurde dat niet uitgesproken mocht worden.
Later kreeg ik ineens een berichtje van hem op Instagram. “Spannend hè?” schreef hij. En ik moest lachen, omdat hij precies benoemd wat er tussen de regels hing. Het zijn van die kleine geheimpjes, gedeeld tussen twee mensen, waar niemand anders ooit weet van heeft. En misschien is dat wel wat het zo leuk maakt: een moment dat nergens hoeft te bestaan behalve in onze gedachten.

dinsdag 27 mei 2025
Vanavond kwamen Thijs en Ger langs om alles te bespreken. We hadden afgesproken bij mijn schoonouders, achter in de tuin in het tuinhuis, lekker discreet. Rond 19:30 uur vertrokken we van huis, met Emma als oppas voor de kinderen. Natuurlijk lag Lowen nét bijna te slapen toen de bel ging. Resultaat: weer klaarwakker. We moesten uitleggen waar we heen gingen en ik zei dat we bij opa en oma gingen praten. Hij wilde persé op ons zwaaien, maar na wat overtuigen bleef hij toch liggen. Uiteindelijk sliep hij weer, gelukkig.
Met een tas vol hapjes en drankjes kwamen we ruim op tijd aan bij mijn schoonouders. We zetten de poort open zodat Thijs en Ger ongezien de hof op konden rijden, en zodra ze binnen waren deden we hem weer dicht. Het was vies weer en al behoorlijk donker, precies zo’n avond waarop je blij bent dat er een warm tuinhuis bestaat.
Na een korte kennismaking met Lei en Nicolle gingen we met z’n vieren naar het tuinhuis. Daar hebben we, met wat hapjes en biertjes, het hele carnavalsplaatje doorgenomen. Terwijl alles werd besproken, merkte ik dat ik alleen maar enthousiaster werd. Geen twijfels meer, nergens een punt waarop ik dacht: misschien toch niet. Het voelde officieel: we gaan ervoor!
Rond 23:30 fietste ik naar huis. Jaimy was wat eerder vertrokken vanwege de oppas en lag al te slapen toen ik thuiskwam. De volgende ochtend moest ik naar Eindhoven, terwijl Jaimy en de kinderen vrij waren, Lowen had een studiedag. Een mooi einde van een bijzondere avond.

dinsdag 20 mei 2025
Vandaag was zo’n dag waarop alles ineens begon te landen. Ik zat achter mijn laptop te werken met een klein knoopje in mijn buik, want ja… het werd nu allemaal wel héél spannend. Ik appte heen en weer met Thijs en bombardeerde hem met allerlei vragen. Gelukkig stelde hij me meteen gerust: ik hoefde het niet alleen te doen, we deden dit als vereniging samen.
’s Avonds gingen Jaimy en ik, na het eten, met de kinderen langs bij mijn schoonouders. De kids renden in de tuin rond, dus wij zaten helemaal achterin, een beetje geheimzinnig te doen. We zeiden dat we niet zomaar kwamen. Mijn schoonouders dachten natuurlijk meteen aan “een derde kindje”. Dat hebben we snel de kop ingedrukt. Daarna vertelden we waarom we wél kwamen: dat ik een bericht had gekregen van de president van het CCH… en dat ze mij als Sjtadsprins hadden gevraagd.
Hun reactie was geweldig. Ze werden helemaal enthousiast, vonden het super stoer en stonden er meteen honderd procent achter. Dat voelde zó goed, alsof er iets van me afviel. Ineens besefte ik nog meer hoe bijzonder dit eigenlijk is.
Later, toen we weer thuis waren en Jaimy en ik er nog even over napraatten, hakten we samen de knoop door. Ik stuurde Thijs een appje met een GIF’je van witte rook en de boodschap: ik ga het DOEN. We spraken meteen af: een geheime meeting op 27 mei, in de tuin van mijn schoonouders. Kunnen ze daar mooi ongezien de auto de hof op rijden, lekker incognito.
En die nacht? Die sliep ik gelukkig al een stuk beter dan de nacht ervoor.

maandag 19 mei 2025
Een e-mail van Thijs vanuit zijn werkmail, de arbeidsinspectie, met daarin een terugbelverzoek. Ik had geen idee waarom hij mij mailde. In de auto naar mijn werk om 08:30 uur ‘s ochtends begon ik erover na te denken. Opeens schoot het me te binnen. Hij kon me weleens gaan vragen om Sjtadsprins te worden. Toen werd ik wel een beetje nerveus en tegelijkertijd nieuwsgierig. Ik belde Jaimy op met het verhaal en zij moest lachen. Thijs heb ik teruggebeld maar die nam niet op i.v.m. werk. ‘s middags probeerde ik het nog eens. Toen na wat koetjes en kalfjes kwam de vraag “wil je Sjtadsprins van Gebrook worden?”.